ابن عابد شروانی حایري درباره انگیزه شوم یزید در فرستادن سر امام علیه السلام به خرابه و دیگر رخدادهاي آن شب می نویسد:
این که گفته شده است یزید براي تسلّاي خاطر حضرت رقیه علیهاالسلام دستور داد تا سر بریده پدرش را نزد او ببرند، اشتباه است؛ »
زیرا مقصود یزید تسلی دادن کودك نبود، بلکه می خواست با این کار، دل اهل بیت علیهم السلام را بیشتر بسوزاند. او می خواست
آنان با دیدن سر بریده  در آن موقعیت حساس که همه به یاد مصیبت هاي کربلا افتاده بودند  از بی تابی هلاك گردند و
عاشوراي دیگري در شام به وجود آید. قصد او تنها این نبود که رقیه علیهاالسلام از شدت اندوه از دنیا برود، بلکه می خواست همه
اهل بیت علیهم السلام جان دهند.
اهل بیت علیهم السلام با دیدن شهادت حضرت رقیه، سر بریده امام حسین علیه السلام و غسل دادن و کفن کردن پیکر مطهر
حضرت رقیه علیهاالسلام ، به یاد بدن هاي پاره پاره و بی غسل و کفن شهیدان کربلا افتادند و به راستی عاشوراي دیگري در آن جا
پدید آمد. صداي گریه اهل بیت علیهم السلام آن چنان بلند شد که مردم شام و اطراف همه فهمیدند. از این رو، همگی نزدیک
آمدند و گریه سردادند. همین امر موجب شد تا احساسات مردم بر ضد یزید به جوش آید. به گونه اي که آن ها علیه یزید سخن
می گفتند و این ماجرا، یزید را به شدت وحشت زده کرد. یزید که در ظاهر خود را تبرئه می کرد و قتل امام حسین علیه السلام و
1«. شهیدان کربلا را به گردن ابن زیاد می انداخت، اهل بیت پیامبر صلی الله علیه و آله را از آن زندان (خرابه شام) آزاد کرد
. 1 . حضرت رقیه علیهاالسلام ، ص 86 ، برگرفته از: اکسیر العبادات، ص 533