شما بهتر از ما میدانید که وقتی لشکر معاویه ملعون به "شهر انبار" یورش برد و آنجا را غارت کرد حضرت امیرالمومنین علی علیه السلام فرمودند:

و يقيناً به من اينگونه خبر رسيده كه مردی از اهل شام به خانۀ زنی مسلمان و زني كه در ذمّة مسلمين بود، وارد شده و خلخال و گردنبد و گوشواره آنها را به غارت برده در حالی که هیچ وسیله ای برای دفاع مگر گریه و طلب رحم نداشتند... پس اگر بعد از این مَرد مسلماني از روي تأسف بميرد، براي او ملامت و سرزنشي نيست، بلكه نزد من ستايش شده است. (1)

دوستان به این نکات توجه کنید که اولا یکی از آن زنها مسلمان نبوده است

دوما آنها جزو نوامیس الهی و خاندان عصمت نبودند

سوما مودّت با آنها شرط نشده بود، چنانکه در مورد اهل بیت علیهم السلام شرط بوده است.

چهارما حتی یک هزارم مصیبت و بلاهایی که بر نوامیس امام حسین(ع) آمده بر آنها وارد نشد.

پنجم ، کلام مولا علی علیه السلام به دور از اغراق و غلو و افراط می باشد لذا ایشان حقیقت کلام را اراده فرموده اند که این حادثه جای مردن دارد.

 

حال با توجه به مواردی که ذکر شد آیا در مصیبتهای حضرت زینب و حضرت رقیه جای مردن ندارد؟ آن بلاهای عظیم و هتک حرمت های حزن انگیز جای مردن ندارد؟ به قیاس اولویت این مطلب دانسته نمی شود؟

۱. اصول کافی:5/5؛ نهج البلاغة: 69