رقـیه، گر چه من بی ارزشم و ناچیزم

هرچه دارم همه در پای شما می ریزم

گـر شـود از دم روضه گـذر ،  تابوتم

سر برآرم ز کفن، سینه زنان برخیزم

 


 

مرد غسال، به جسم و سرمن خرده مگیر

سـالیانیست که از داغ "رقــیه" لطمه زنم

                                سر قبرم بخوانند اگر روضه ی شام

                               سر خود با لبه ی سنگ لحد میشِکنم

 


 

گویند رقـیه خرابه نشـین شـد به شـهر شـام . . .

جایی که او قـدم نهد از عرش برتر است !

 


 

گرچه در بند حسین و زینب ام

اهل عالم ، من رقـیه مذهب ام

بندی کس نیستم من در جهان

یاحسین من دخترت را بنده ام

 


 

رقیه جان! یاریمان کن تا در انتظار روزی که حضرت مهدی(عج) بیاید و انتقام صورت نیلی ات را بگیرد، ثابت قدم بمانیم...

 


 

روز محشر، سربلند و شاعر این مطلبیم

دیـوانـه ی رقـیه و دلـدادگـان زیـنـبـیـم !

 


 

پدرم از "یاد من" نرفت ...

از "دل من" نرفت ...

ولی

زودتر از اینکه فکرش را کنم

از "پیش من" رفت